کمتر از یک ماه تا انتخابات اتاق‌های اصناف؛ زمان پایان بهانه‌ها و آغاز مسئولیت‌پذیری صنفی
 «رئیس اجازه نمی‌دهد کار کنیم»؛ توجیهی که به جای پاسخگویی، به اعتبار اتاق‌های اصناف آسیب می‌زند
: حمیدرضا مرادی سردبیر اخبار اصناف
در آستانه انتخابات هیئت‌رئیسه اتاق‌های اصناف، بار دیگر موضوع نقش، جایگاه و مسئولیت اعضای هیئت‌رئیسه مورد توجه جامعه صنفی قرار گرفته است.
انتخاب شدن برای حضور در هیئت‌رئیسه یک اتاق اصناف، تنها کسب یک عنوان یا جایگاه مدیریتی نیست؛ بلکه پذیرفتن یک مسئولیت قانونی، اجتماعی و صنفی در برابر هزاران فعال اقتصادی است که انتظار دارند نمایندگانشان برای حل مشکلات و ارتقای جایگاه اصناف تلاش کنند.
طبق آیین‌نامه اجرایی نحوه اداره اتاق‌های اصناف، هیئت‌رئیسه متشکل از پنج عضو است و وظایف مشخصی برای اداره اتاق، برنامه‌ریزی، پیگیری امور و اجرای مصوبات بر عهده دارد.
اما در سال‌های اخیر یکی از آسیب‌هایی که در برخی اتاق‌های اصناف مشاهده شده، شکل‌گیری یک نگاه نادرست در میان برخی اعضای هیئت‌رئیسه است؛ نگاهی که تلاش می‌کند کم‌تحرکی یا نبود عملکرد مؤثر را پشت جمله‌ای مانند «رئیس اجازه کار نمی‌دهد» پنهان کند.
بدون تردید رئیس اتاق اصناف مسئول اداره امور اجرایی، هماهنگی فعالیت‌ها و پیگیری اجرای مصوبات است؛ اما این موضوع به هیچ عنوان به معنای آن نیست که سایر اعضای هیئت‌رئیسه فاقد نقش، اختیار یا مسئولیت هستند. هیئت‌رئیسه یک ساختار جمعی است و هر عضو آن بر اساس جایگاه خود باید در تصمیم‌سازی، ارائه پیشنهاد، پیگیری مطالبات صنفی و کمک به حل مسائل نقش فعال داشته باشد.
واقعیت این است که اگر عضوی از هیئت‌رئیسه معتقد باشد در انجام وظایف قانونی خود با مانع مواجه شده، مسیر قانونی برای طرح موضوع، گفت‌وگو، ثبت در جلسات و پیگیری وجود دارد. اما تبدیل کردن این موضوع به یک ادعای دائمی که «همه‌کاره رئیس است و ما اختیاری نداریم»، نه تنها راه‌حل نیست، بلکه نوعی فرار از مسئولیت محسوب می‌شود.
هیئت‌رئیسه موفق، مجموعه‌ای نیست که در آن یک نفر کار کند و دیگران منتظر دستور باشند.
موفقیت یک اتاق اصناف زمانی رقم می‌خورد که رئیس، نواب رئیس، دبیر و خزانه‌دار هر کدام با شناخت دقیق از وظایف خود، برای پیشبرد اهداف صنفی تلاش کنند.
رئیس باید مدیریت و هماهنگی کند و سایر اعضا نیز باید با ابتکار، مطالبه‌گری و احساس مسئولیت در کنار او حرکت کنند.
متأسفانه تداوم این نگاه که «اختیار نداریم» یا «به ما اجازه فعالیت داده نمی‌شود»، در نهایت به اعتماد جامعه صنفی آسیب می‌زند؛ زیرا فعالان صنفی انتظار دارند نمایندگان منتخب آنها، به جای بیان اختلافات داخلی، راهکار ارائه دهند و برای مشکلات اصناف اقدام کنند.
انتخابات پیش‌رو فرصتی است تا جامعه صنفی با دقت بیشتری به عملکرد افراد نگاه کند؛ نه فقط به وعده‌ها و شعارهای انتخاباتی، بلکه به میزان مسئولیت‌پذیری، توان کار جمعی و سابقه پیگیری آنها.
کسی که امروز مسئولیت هیئت‌رئیسه را مطالبه می‌کند، باید بداند این جایگاه پیش از آنکه فرصت باشد، تعهد است.
اتاق‌های اصناف برای عبور از چالش‌های موجود، بیش از هر چیز به مدیرانی نیاز دارند که مسئولیت را بپذیرند، نه اینکه آن را به دیگری واگذار کنند.
فرهنگ پاسخگویی باید جایگزین فرهنگ بهانه‌جویی شود؛ چرا که آینده اصناف کشور با میزان کارآمدی و مسئولیت‌پذیری مدیران صنفی ساخته خواهد شد، نه با اختلاف‌نظرها و توجیه‌ها.
انتخابات پیش‌رو باید آغاز فصل جدیدی از انتخاب مدیرانی باشد که به جای پرسیدن «چه اختیاری داریم؟»، پاسخ دهند: «برای حل مشکلات اصناف چه اقدامی انجام داده‌ایم؟»