شریعتمدار طهرانی که با اختیارات مدیریتی در وزارت صمت فعالیت خود را آغاز کرده بود، چه زود با حکم وزیر به پایان مسیر مدیریتی خود رسید.
این اتفاق بار دیگر نشان داد که در ساختار مدیریتی، هیچ جایگاهی دائمی نیست و حمایت‌ها و انتصاب‌ها نیز نمی‌تواند جایگزین عملکرد، تعامل و رضایت مجموعه تحت مدیریت باشد.
در این مسیر باید از دکتر مفتح و مهندس موسوی تشکر کرد که نشان دادند در تصمیمات مدیریتی، ملاحظات شخصی نباید بر منافع سازمانی و مصالح مجموعه‌ها غلبه کند.
درباره عملکرد این دوره مدیریتی، نقدهای مختلفی مطرح شد؛ از تغییرات ساختاری و جابه‌جایی نیروها گرفته تا نحوه تعامل با برخی مجموعه‌ها و فعالان صنفی. البته راه‌اندازی کانال روابط عمومی را نیز می‌توان به عنوان یکی از اقدامات ارتباطی این دوره دانست.
همچنین انتظار می‌رود مدیران، حتی پس از پایان مسئولیت، با حفظ شأن حرفه‌ای و اخلاقی، مسیر ارتباطی خود را با منتقدان و فعالان حوزه کاری حفظ کنند.
در این چهار ماه، یکی از موضوعاتی که مورد توجه قرار گرفت، موضع‌گیری درباره جلوگیری از ادغام، عزل و اسقاط اعضای محترم هیأت‌مدیره‌ها بود؛ موضوعی که اهمیت حفظ حقوق قانونی و جایگاه منتخبین صنفی را یادآوری می‌کند.
پیام این اتفاق برای همه مدیران وزارتخانه‌ها، دستگاه‌های اجرایی، هیأت‌رئیسه اتاق‌های اصناف ایران، استان‌ها و شهرستان‌ها و اعضای هیأت‌مدیره‌ها روشن است:
هیچ صندلی به هیچ‌کس وفا نمی‌کند.
مهم این است که روزی که مسئولیت به پایان می‌رسد، بتوان با آرامش به گذشته نگاه کرد و در برابر افرادی که در مسیر مدیریت با آنها روبه‌رو شده‌ایم، پاسخگوی رفتار و تصمیمات خود باشیم.
مدیر موفق کسی است که:

سعه‌صدر داشته باشد
توان ایجاد تعامل و ارتباط مؤثر داشته باشد
منافع سازمان و مردم را بر مسائل شخصی ترجیح دهد
از تصمیم‌های احساسی و تقابلی دوری کند
خدمات و همراهی دیگران را فراموش نکند
در نهایت، نام مدیران نه با مدت حضورشان، بلکه با نوع رفتار، تصمیم‌ها و اثری که از خود باقی می‌گذارند ماندگار خواهد شد.